Czerwiec 04 2020 16:10:12
Nawigacja
Strona główna
Artykuły
Historia parafii
Duszpasterze
Kancelaria Parafialna
Ogłoszenia parafialne
Ministranci
Kontakt
Galeria
Patroni parafii
Szukaj
Wyszukiwarka osób pochowanych
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Kościelne dzieje LUBRAŃCA do 1939 r.
Kościelne dzieje Lubrańca (w diecezji kujawsko-pomorskiej)

Autor: Ks. prof. dr hab. Witold Kujawski


(Dysertacja wygłoszona podczas obchodów 500. rocznicy nadania praw miejskich)

Jako jedna ze starszych miejscowości kujawskich, Lubraniec ma także starą tradycję kościelną. Początki tej osady, a potem miasta, giną w pomroce dziejów. Nieco nowsze są dzieje parafii lubranieckiej. Rocznicę 500-lecia nadania praw miejskich obchodzimy dzisiaj.

Wracając do tematu dziejów kościelnych, jest zrozumiałe, iż kiedy budowano kościelną organizację w Polsce, najstarsze miejscowości dawały powód, żeby i tam powstawały pierwsze ośrodki duszpasterskie, chociaż nie zawsze jest to udokumentowane zapiskami źródłowymi. Zastrzeżenie to wydaje się odnosić także do miejscowości i parafii, która nas tu dzisiaj zgromadziły.

Jest pytanie, kiedy postała tu parafia. Zapewne o wiele wcześniej, aniżeli zanotowały to najstarsze zachowane źródła. Nie można tej parafii zaliczyć do szeregu tych, które powstały na Kujawach już w tym okresie, kiedy siedzibą pierwszej diecezji kujawskiej była Kruszwica, a więc tych sprzed 1123 r. , ale z całą pewnością jej początek należy położyć jeszcze w XII wieku.

Co nas do tego upoważnia?

Dwie co najmniej przesłanki. Pierwsza i najważniejsza, to fakt wyliczenia tej parafii w 1325 r. w wykazie płaconego przez polskie parafie świętopietrza. Kolator świętopietrza zanotował, że parafia ta, zapisana jako Ludbrancz, leżała w archidiakonacie włocławskim diecezji włocławskiej . A więc powstała przed początkiem wieku XIV. Znakomity zaś znawca dziejów diecezji włocławskiej, ks. Stanisław Librowski też zaliczył ją do tych z XII wieku . Potwierdzeniem jej starożytności zdaje się być także wezwanie św. Jana Chrzciciela , nadawane często w tamtych czasach, czego przykładem może być kościół parafialny pod wezwaniem tego patrona we Włocławku.

Jednak jeszcze znakomity i przywoływany często na pamięć, gdy mówi się o Lubrańcu, autor pierwszej monografii o tym mieście, ks. Stanisław Muznerowski, przyjmował jako pierwszą znaną datę rok 1490, słusznie jednak sugerując, że parafia jest znacznie starsza i wniosek taki wysnuł z zapisanej wówczas wiadomości, że ówczesny fundator nowej świątyni lubranieckiej wystawił ją w miejsce dawnej i przez wiek znacznie zniszczonej . Nie znał on bowiem wyżej wspomnianego źródła watykańskiego.

Pozostaje jednak jeszcze jednak pytanie, kto był fundatorem pierwszej świątyni, może tej istniejącej do 1490 r., a może i wcześniejszej. Prawie zgodne jest twierdzenie, podane przez Muznerowskiego, że Lubraniec stanowił rodowe gniazdo Godziembów i dlatego im należałoby przypisać pierwotną fundację świątyni i uposażenie dla proboszcza. Nie wiemy także, jak długo służyła parafianom lubranieckim pierwsza świątynia, zapewne drewniana i czy nie została potem zastąpiona drugą, także drewnianą.

Niestety, z najdawniejszych lat istnienia tej parafii nic nie wiemy o jej stanie, proboszczach, czy okręgu parafialnym. Właściwie pierwsze dokładniejsze wiadomości pochodzą z 1489 r. Parafię, leżącą w powiecie brzeskim, tworzyły wówczas wsie: Lubraniec, Lubraniec Mały, Dobierzyn, Krowy Redecz, czyli obecne Krowice, Kalny Redecz, Wielki Redecz, Biernacice, czyli dzisiejsze Biernacki, Ksszom, czyli prawdopodobnie dzisiejsze Kazanie, niezidentyfikowana wieś Pokląkowo, folwark Turowo i Siarczyce, opuszczony folwark Ossowo i bliżej nieokreślona osada młyńska z młynem o jednym kole .

Tak się złożyło, że powyższy opis okręgu parafialnego przypadł na rok przez znacznymi zmianami, jakie miały zajść w tej parafii. A stało się to także za sprawą wspomnianych wyżej Godziembitów, którzy zaczęli się pisać „z Lubrańca”, aż w końcu przyjmą nazwę rodu „Lubrańscy” . Niektórzy z nich doszli do znacznego znaczenia politycznego w Polsce znajdując zatrudnienie w Kancelarii Królewskiej oraz do znacznych godności kościelnych tak w kapitułach, jak i na biskupstwach .

Takim przedstawicielom tego rodu wiele zawdzięcza Lubraniec.

Na swoją posiadłość zwrócili uwagę bodajże iż najznamienitsi przedstawiciele rodu, Jan Lubrański, biskup poznański i Grzegorz, podkanclerzy koronny, którzy w 1490 r. postanowili, w miejsce starego kościoła w Lubrańcu, zapewne drewnianego, wznieść nowy. murowany, dając mu wezwanie św. Jana Chrzciciela . Na wejściu do tej świątyni, na kamiennej płycie, umieszczono potem napis informujący o tym, że świątynia ta, pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela, powstała z fundacji Grzegorza z Lubrańca, kanclerza Królestwa Polskiego, dokończona i wyposażona przez Jana Lubrańskiego, biskupa poznańskiego .

Chcąc zapewnić lepszą opiekę nad tą świątynią, a także podnieść Służbę Bożą i duszpasterstwo, ci fundatorzy niebawem postanowili postarać się, aby parafię w Lubrańcu inkorporować do zakonu kanoników regularnych. Nastąpiło to w 1497, względnie w 1498 r., a zakonnicy zostali sprowadzeni z Kłodawy, gdzie mieli swój klasztor .

Tylko dla ścisłości dodać należy, że biskup Jan Lubrański w 1509 r. otrzymał od króla Zygmunta I (Starego) przywilej zezwalający na podniesienie Lubrańca do roli miasta, zaś sam przywilej lokacyjny został wystawiony w 1512 r. .

Inkorporacja parafii do zgromadzenia zakonnego mogła się dokonać jedynie za zgodą miejscowego ordynariusza. Był nim wówczas Krzesław Kurozwęcki (1494-1503), jednocześnie wielki kanclerz koronny. Fundatorzy i kolatorzy parafii lubranieckiej znali się z biskupem włocławskim z racji wspólnej pracy w kancelarii królewskiej, stad nie było trudno uzyskać odpowiednie zezwolenie, otrzymane 20 lutego 1497 r. . Niebawem nowi duszpasterze lubranieccy otrzymali w 1514 r. w zarząd pobliską, ale starożytną, parafię w Zgłowiączce , a w dwa lata później parafię w Bytoniu , co zyskało także zatwierdzenie przez Stolicę Apostolską w 1521 r. i króla Zygmunta Starego w 1530 r. .

Lubrańscy nie tylko wznieśli nową świątynię, i zrzekli się na ich korzyść prawa patronatu, ale także wybudowali zakonnikom klasztor, zapewniając im odpowiednie utrzymanie. Ich życzeniem było także, aby jeden z zakonników był nauczycielem, a inny kantorem dbającym o śpiew i muzykę .

Zgodnie z dekretem fundacyjnym prepozyta lubranieckiego miał prezentować prepozyt konwentu zakonnego z Kłodawy, ale powinien brać go spośród członków klasztoru lubranieckiego, gdyby jednak nie było to odpowiedniego kandydata, wówczas mógłby go wziąć z klasztoru kłodawskiego .

Pod spokojnym zarządem kanoników regularnych pozostawała parafia do około 1568 r. wówczas bowiem, po śmierci dotychczasowego prepozyta lubranieckiego i przełożonego konwentu, Hipolita Luboradzkiego, ówczesny właściciel miasta Lubrańca, Jakub Chlewicki, innowierca, nie tylko nie zezwolił, aby prepozyt z Kłodawy wyznaczył nowego przełożonego dla konwentu lubranieckiego, ale wygnał zakonników . Przez lat kilka świątynia była zamknięta, lub opiekował się parafią brat stryjeczny Chlewickiego, Jan Chlewicki, kapłan diecezjalny. Po jego zaś śmierci, w 1575 r. Chlewicki naznaczył nas prepozyta także swojego krewnego, Ambrożego Lubiszewskiego, któremu dał instytucję oficjał włocławski Maciej Wielicki . Był to najsmutniejszy czas dla parafii. ponieważ ani zarządcy parafią, ani kapłani przez nich zatrudnieni, nie dawali nie tylko należytego przykładu i opieki duszpasterskiej, ale byli często wręcz zgorszeniem, na co zwracali uwagę wizytatorzy parafii . Wprawdzie wizytowanie parafii w tamtych okolicznościach musiało być niełatwe, to jednak w 1583 r. wizytator podał krótki opis świątyni murowanej, w której ołtarz wielki był poświęcony patronowi św. Janowi Chrzcicielowi, ołtarze boczne były natomiast pod wezwaniem Świętego Krzyża i Świętej Trójcy. Ponadto była jeszcze kaplica św. Mikołaja .

Władza diecezjalna nie zapominała, że według fundacji dokonanej przez Lubrańskich, parafia powinna być w posiadaniu kanoników regularnych, tym bardziej iż aktualnie parafia była zaniedbana . Powrót kanoników regularnych możliwy był dopiero, kiedy Lubraniec kupił Andrzej Dunin Modliszewski, który za staraniem biskupa włocławskiego, Wawrzyńca Gembickiego (1610-1616), zwrócił parafię zakonnikom z Kłodawy .

Pewnie dopiero staraniem tego biskupa prepozyt kłodawski, niewiadomego imienia Rej, mianował prepozyta do Lubrańca, ale jego imienia także nie znamy . Pod koniec lat trzydziestych XVII wieku do parafii należały: miasto Lubraniec i wsie: Redecz Kalny, Redecz Wielki, Krowice, Kazanie, Ossowo, Biernatki, Lublańczyk, Siarczyce, Turowo i Dobierzyn. Nie podano żadnej wiadomości o szkole, ale był przytułek bez własnej kaplicy. Za miastem była drewniana kaplica św. Anny, ale już tak zniszczona, że nie nadawała się do remontu .

Lubrańca i jego świątyni nie ominęły nieszczęścia podczas nawałnicy szwedzkiej. Kościół został spalony . Został jednak odbudowany i poświęcona przez prepozyta kanoników regularnych z Trzemeszna w 1691 r. .

Według przekazu z 1766 r. w ołtarzu wielkim miał wówczas znajdować się obraz przedstawiający Jezusa Cierniem Koronowanego, który, według świadectwa długoletniego przełożonego konwentu lubranieckiego, Jana Kwietniewicza, miał ocaleć z pożaru spowodowanego przez Szwedów . Prepozytem był naonczas Stanisław Kostka Gorczewski, mianowany w 1758 r.

W mieście tym musiało się znajdować wielu wyznawców religii mojżeszowej, skoro za zezwoleniem biskupa Walentego Czapskiego (1741-1751) i Konsystorza Włocławskiego, pozwolono Żydom wybudować synagogę. Jednak przedstawicieli protestantów były zaledwie dwie osoby .

Dokładniejsze dane o parafii i jej stanie duszpasterskim poosiadamy dopiero za 1786 r. Wiernych było około 800 osób, innowierców protestantów około 120, natomiast Żydów przeszło 700 osób. Proboszcz był wybierany przez samych zakonników, ale temu zebraniu prezydował zawsze jeden z kanoników katedralnych włocławskich . Stan świątyni nie budził żadnych zastrzeżeń .

Protestanci nie posiadali swojej świątyni, ale zbierali się na modlitwę w domu prywatnym, jednak posiadali za miastem swój cmentarz. Żydzi natomiast mieli swoją synagogę (bożnicę) i cmentarz

Prepozytem był Stanisław Wandkowski, liczący już lat 80, a z min ośmiu zakonników reguły w. Augustyna . Ponieważ dla swojego wieku ten prepozyt nie mógł już wystarczająco pełnić swoich obowiązków, dostał do pomocy innego zakonnika, Kajetana Grochowickiego, który z pomocą innych współbraci, których bywało zazwyczaj czterech, spełniał obowiązki duszpasterskie . Od 1789 r. obowiązki proboszcza objął także zakonnik, Jan Zusarski . Za tego proboszcza, w 1791 roku, wiernych spowiadających się na Wielkanoc było około 800 osób, ale zanotowano, że ciągle przybywało Żydów .

Nie wiemy, jak długo pracował tu ksiądz Zuzarski, ale w 1816 r., już rok ósmy, prepozytem był Wojciech Jasiński, kanonik regularny, zaś zastępcą był Walenty Jórkiewicz. . Świątynia lubraniecka była murowana i nosiła dawne zwoje wezwanie św. Jana Chrzciciela. Znajdowało się w niej sześć ołtarzy. Jednakże w tym czasie wymagała pilnej naprawy, zwłaszcza dach potrzebował podrzucenia wapnem, bowiem liczne były przecieki niszczące wiązanie dachowe i sufit, zaś wieżyczka stojąca pośrodku groziła zawaleniem, bo jest już pochylona, a wiatr zrzucił przed kilkunastu już laty znajdujący się na niej krzyż. Naprawy powinien dokonać rządca parafii, bo prawnie należały do niego wioski Zgłowiączka i Borek, ale aktualnie, gdy tereny te położone były w zaborze pruskim, należały one do Ekonomii Brzeskiej i opłaty jakie z tego tytuły pobierała parafia zaledwie wystarczały na opłacenie podatków, zaś innego funduszu na należyte zadbanie o kościół w Lubrańcu nie było .

Kościół posiadał nie tylko wystarczające, ale nawet bogate wypozażenie we wszelkie paramenta kościelne, w tym wiele srebrnych naczyń liturgicznych, a także kilkadziesiąt książek różnej treści .

Parafia miała prawo do pobierania dziesięcin czy innych dochodów, ale te w zaistniałej sytuacji nie dochodziły. To było powodem, że i mieszkania duchownych były w stanie kiepskim, jak też i zabudowania gospodarskie . Parafia zatrudniała wówczas organistę, dwóch kościelnych, jedna osoba spełniająca role kucharza i jedna jako ogrodnik .

Wprawdzie nie było wówczas przytułku dla ubogich, ale dla nich była pewna ilość mąki z młynów. Parafia zaś składała się z następujących miejscowości: Miasto Lubraniec, wsie Piaski, Dobieżyn, Lubrańczyk, Siarczyce, Biernatki, Osowo, Turowo Folwark, Kazanie wieś, Bielawy Folwark, Krowice, Kalny Redecz, Wielki Redecz, Korzeszynek, Dwa młyny wodne i dwa wietrzne. Wiernych ogółem było 1800 dusz. W parafii działały bractwa Szkaplerza, św. Anny, św. Józefa, Nie było bractwa miłosierdzia .

Po zmianach stanu Kościoła na ziemiach polskich 1818 r., w następstwie bulli cyrkumskrypcyjnej Ex imposita Nobis z 1818 r., Lubraniec wprawdzie pozostał w diecezji, ale ta zmieniła nazwę z włocławskiej na kujawsko-kaliską, doświadczył jednak zmiany duszpasterzy. Bowiem wśród zniesionych w 1819 r., w następstwie dekretu arcybiskupa Franciszka Skarbek Malczewskiego, wykonawcy wspomnianej bulli, klasztorów, znalazł się także klasztor lubraniecki.

Po suppresji klasztoru, co nastąpiło w 1819 r., proboszczem pozostał wspomniany wyżej Walenty Jórkiewicz, który zapewne się sekularyzował i z pomocą dwóch wikariuszy spełniał obowiązki duszpasterskie .

Zakonnicy nie powrócili już do Lubrańca. Lubraniec zmienił także właściciela i kolatorem w 1824 r. był wówczas Pantaleon Mirosławski.

Wspomnianej wyżej wizytacji zawdzięczamy dosyć dokładny opis świątyni. Kościół murowany, wymagający naprawy. Fundowany w 1490 r. przez Grzegorza Lubrańskiego, podkanclerzego i kanonika krakowskiego, w 1497 roku oddany kanonikom regularnym laterańskim. Aktualnym kolatorem był dziedzic Lubrańca, Pantaleon Mirosławski. Nad wejściem do świątyni znajdował się herb Lubrańskich – Godziemba i napis, którego już wówczas nie można było odczytać. Przy kościele była biblioteka składająca się z 30 uszkodzonych ksiąg. Inne księgi, po zniesieniu klasztoru kanoników regularnych, zabrał Bogumił Linde, delegat Komisji Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego do Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego .

Nie było szpitala dla ubogich, ale proboszcz, Walenty Jórkiewicz, kilku z nich umieścił w domku należącym do parafii i ile mógł, tyle im pomagał. On też opiekował się szkołą Elementarną, na której utrzymanie składali się obywatele Lubrańca różnych wyznań .

Ponieważ niniejszy artykuł ma przedstawić zarys dziejów parafii Lubraniec w okresie diecezji sprzed 1825 r., dlatego powinno się na tym zakończyć. Niejako dla zachęty do dokładnego poznania dziejów parafii w okresie diecezji kujawsko-kaliskiej, postanowiono poinformować, że badacz tego okresu parafii będzie musiał przestudiować kilkanaście grubych poszytów akt tej parafii, dosłownie przeróżnych, znajdujących się w Archiwum Diecezjalnym we Włocławku .

Na zakończenie przedstawiono poczet duchowieństwa pracującego w parafii do 1939 r. sporządzonego na podstawie schematyzmów diecezji.

1817 Prob. Jasiński Wojciech - Kan. reg. later.

wik. Jórkiewicz Walenty – Kan. reg. later.

Andrzej Kiczman (Kitzman) – Kan. reg. later.

1818 Jak wyżej.

1819 Jak wyżej.

1820 Prob. Jórkiewicz Walenty, wik. Kitzmann

1821 Jak wyżej.

1822 Jak wyżej.

1823 Jak wyżej.

1824 Jak wyżej.

1825 Jak wyżej.

1826 jak wyżej.

1827 Jak wyżej.

1828 Prob. Jórkiewicz Walenty, wik. brak..

1829 Prob. Jórkiewicz, wik. brak.

1830 Prob. Jórkiewicz był kan. hon. kaliskim, wik. brak.

1831 -----------------

1832 Prob. Jórkiewicz, wik. brak.

1833 Prob. Jórkiewicz, wik. brak.

1834 Jórkiewicz był dziekanem brzeskim. Wik. Paweł Karas – pijar.

1835 Jórkiewicz – wik. brak.

1836 Jórkiewicz - wik. brak.

1837 Jórkiewicz – wik. Stasiorowski Norbert

1838 Jórkiewicz - wik. Jakubowski Michał

1839 Jórkiewicz - wik. Jakubowski Michał

1840 Jak wyżej.

1841 Jak wyżej.

1842 Jak wyżej.

1843 Jak wyżej.

1844 Jak wyżej.

1845 Jak wyżej.

1846 Jak wyżej.

1847 jak wyżej.

1848 Jak wyżej.

1849 Jak wyżej. Ks. Jórkiewicz ur. 14 II 1784 r., święcony w 1809 r. Ks. Jakubowski ur. 14 IX 1814, święcony 1937. (Od tego czasu w Schematyzmach podawano daty urodzenia i święceń).

1850 Jak wyżej.

1851 Jak wyżej.

1852 ----------

1853 Jórkiewicz - wik. Aranowski Hieronim – reformat.

1854 Jórkiewicz - wik. Kwaśniewski Ignacy 25 VI 1830, 1854; Motylewski Jan 25 XII 1931.

1855 Jórkiewicz - wik. I. Kwaśniewski.

1856 Jórkiewicz - wik. Orzechowski Michał ur. 4 III 18342, 1855.

1857 Jak wyżej

1858 Jórkiewicz – został odzn. orderem św. Stanisława III klasy, wik. Orzechowski Michał i Zabłocki Sebastian ur. 14 I 1833; 1857.

1859 Jórkiewicz, a jako administrator Jędracki Jacek 12 VIII 1826; 1851; wik. Zabłocki Sebastian.

1860 Jak wyżej.

1861 Bromierski Ludwik 12 VIII 1828, 1853, wik. Jacek Jędracki i Zabłocki. Ks. Jórkierwicz zmarł w Lubrańcu 21 XI1861, lat 76, kapł. 51.

1862 Bromierski i wik. Piotr Iłkowski ur. 20 II 1838, 1862.

1863 ------------- w okresie powstaniowym nie wychodziły Schematyzmy.

1864 -------------

1865 ---------

1866 -----------

1867 --------------

1868 Prob. Bromierski Ludwik, wik. Kuropecki Konstanty ur. 16 III 1844, 1868.

1869 Jak wyżej.

1870 Jak wyżej.

1871 Bromierski i wik. Klimacki Franciszek ur. 4 X 1842, 1866.

1872 Bromierski, ale wik. brak.

1873 Jak wyżej.

1874 Jak wyżej.

1875 Jak wyżej.

1876 Jak wyżej.

1877 Jak wyżej.

1878 Jak wyżej.

1879 jak wyżej.

1880 Jak wyżej.

1881 Jak wyżej.

1882 Bromierski i wik. Ciesielski Leopold, diakon, ur. 13 XI 1859, 1882; 1882.

1883 Bromierski 12 VIII 1828, 1853, 1861, wik. brak

1884 Jak wyżej.

1885 jak wyżej.

1886 Bromierski, wik. Dmochowski Aleksander, ur. 26 II 1860, 1886, 1886.

1887 Bromierski, wik. brak.

1888 Jak wyżej

1889 Jak wyżej

1890 Jak wyżej.

1891 Bromierski i wik. Janowski Wiktor, ur. 13 XII 1866, 1889, 1891.

1892 Jak wyżej.

1893 Bromierski i wik. Kanalejtys Bolesław, ur. 22 I 1970, 1892, 1893.

1894 Jak wyżej.

1895 Bromierski i wik. Gałecki Feliks, ur. 6 I 1869, 1894, 1895.

1896 Jak wyżej.

1897 Bromierski i wik. Kasiński Stanisław, ur. 13 IV 1872, 1895, 1897

1898 Jak wyżej.

1899 Jak wyżej.

1900 Jak wyżej.

1901 Muznerowski Stanisław ur. 27 IX 1866, 1889, `901, wik. Czarnecki Wincenty, ur. 1 IV 1876, 1899, 1901

1902 Muznerowski i wik. Felicjan Mateusz Lutoborski, rezyd. w Ciechocinku

1903 Jak wyżej.

1904 Jak wyżej.

1905 Jak wyżej.

1906 Muznerowski i wik. Pawłowski Ignacy, archiwariusz Konsystorza, ur. 3 VII 1881, 1903, 1906.

1907 Jak wyżej.

1908 Jak wyżej.

1909 Muznerowski i wik. Kott Walenty, prof. Seminarium.

1910 s. 27. w r. 1906 Muznerowski zbudował nowy kościół, konsekr. przez Zdzitowieckiego 16 VII 1909. Par. liczyła 4670. Prob. Jędrychowski Józef, ur. 3 VII 1871, 94, 1910. Muznerowski odszedł do Tuszyna. Wik. Dalak Józef, ur. 27 XII 1884, 08, 1910.

1911 Jędrychowski, wik. Dalak.

1912 Jędrychowski i wik. Pruski Franciszek, ur. 27 XI 1879, 1904, 1912.

1913 Jak wyżej

1914 Jędrychowski i wik. Oraczewski Czesław, ur. 26 VII( 1891, 1914,1914.

1915 Jędrychowski – wik brak.

1916 Jędrychowski i wik. Buss Kazimierz, prof., Sem., ur. 4 III 1885, 1907, 1915.

1917 Jak wyżej.

1918 Maternowski Gustaw ur. 27 VII 1871, 1891, wikariusza brak.

1919 Jak wyżej.

1920 Jak wyżej.

1921 Jak wyżej.

1922 Jak wyżej.

1923 Maternowski i wik. Łytkowski Józef, ur. 29 X 1886, 1919, 1925.

1924 Maternowski, wikariusza brak.

1925 Jak wyżej.

1926 Jak wyżej.

1927 Jak wyżej.

1928 Jak wyżej.

1929 Jak wyżej.

1930 Maternowski, wik. Kwiatkowski Jan – jako prefekt szkoły, ur. 22 I 1904, 1929 1929.

1931 Jak wyżej.

1932 Maternowski, wik. Zwierz Stanisław – jako prefekt i wik. 16 VI 1900, 1929, 1931.

1933 Jak wyżej.

1934 Jak wyżej.

1935 Matenowski i wik. Domagała Jozafat jako prefekt, ur. 14 VI 1902, 1931, 1934

1936 Jak wyżej.

1937 Maternowski, wik. Olejnik Stanisław jako prefekt, ur. 18 VI 1909, 33, 1936.

1938 Maternowski, wik. Kuczyński Marian jako prefekt, ur. 17 VI 1906, 1934, 1937.

1939 Maternowski, wik. Miastkowski Antoni jako prefekt, ur. 20 Vi 1911, 37, 1938.

Ostatnie artykuły
Polichromia Lubranie...
SEKTOR C cd., SEKTOR...
SEKTOR C. Spis grobó...
SEKTOR B cd. Spis gr...
SEKTOR B. Spis grobó...